ไม่ทันจะได้ตั้งตัว
....
ตอนนี้ "ระยะทาง" เริ่มทำหน้าที่ของมันแล้ว
งานของมันคือ ทำให้คนได้สัมผัสถึงความเหงา
ยามที่เราต้องอยู่ห่างไกลจากบางสิ่งบางอย่าง
ไม่บ่อยนักที่ผมจะถูกทดสอบด้วยเรื่องแบบนี้
วันดีๆวันบ้าๆ ผ่านไปอย่างไม่ได้เตรียมการ
ยิ่งนานเท่าไหร่ ความเหงาก็ยิ่งเข้าใกล้ขั้วหัวใจผมไปเรื่อยๆ
และอาจจะถูกตัดให้ขาดได้ หากวันนั้นผมเหลือเพียงแค่ความอ่อนแอ
โชคดีที่โลกนี้ยังมีอินเตอร์เนต
หน้าต่างสี่เหลี่ยมเล็กๆที่ชื่อ เอมเอสเอน และ สไกป์ ช่วยผมไว้ได้มากทีเดียว
ผมเปิดหน้าต่างเล็กๆบานนี้ เพื่อมองดูเธอส่งยิ้มให้
เป็นสิ่งที่ผมใช้เยียวยา และ ต่อสู้ กับเจ้า ระยะทาง ที่ว่า
แต่สัมผัสของเธอเป็นแบบไหนกันนะ
...ฝ่าเท้า
...ฝ่ามือ
...เส้นผม
เมื่อไหร่จะมีเทคโนโลยี เทเลพอร์ต ( Teleport ) เกิดขึ้นนะ
รีบๆเข้า นักวิทยาศาสตร์โลก!!!
